یه تحقیق جدید نشون داده: بیمارایی که تو فقیرترین کشورها جراحی اورژانسی شکم انجام میدن، سه برابر بیشتر در معرض خطر مرگ هستن

مرگ و میر بعد از جراحی اورژانسی شکم تو فقیرترین کشورها، بیشتر از سه برابر کشورهای پیشرفته‌ست. اما نکته عجیب اینجاست که بین اونایی که عمل می‌شن، آسیب‌ها معمولاً خفیف‌تره؛ و این نگرانی رو به وجود میاره که اونایی که شدیدترین آسیب‌ها رو دیدن، اصلاً به اتاق عمل نمی‌رسن.

یه تحقیقی که تو مجله The Lancet Global Health چاپ شده، نابرابری‌های شدید جهانی رو تو شانس زنده موندن بعد از جراحی اورژانسی شکم به خاطر آسیب‌دیدگی، نشون داده. این تحقیق فهمیده که بیمارها تو فقیرترین کشورهای دنیا، با خطر مرگ خیلی بیشتری تو ۳۰ روز بعد از عمل روبرو هستن تا بیمارها تو کشورهای پیشرفته‌تر؛ این رتبه‌بندی بر اساس شاخص توسعه انسانی سازمان ملل (HDI) انجام شده.

با اینکه آمار کلی مرگ و میر تو همه جا حدود ۱۱ درصد به نظر میاد، ولی تحلیل‌های دقیق‌تر نشون داده که خطر مرگ برای بیمارها تو کشورهای با پایین‌ترین شاخص توسعه انسانی، بیشتر از سه برابر کشورهای پیشرفته‌ست، در حالی که این خطر تو کشورهای با شاخص متوسط، تقریباً دو برابره.

این تحقیق که اسمش GOAL-Trauma هست، توسط دانشگاه کمبریج رهبری شده و با همکاری یه شبکه جهانی از محقق‌ها انجام شده. تو این تحقیق، داده‌های ۱,۷۶۹ بیمار که تو ۱۸۷ بیمارستان از ۵۱ کشور مختلف درمان شده بودن، بررسی شده؛ از مناطق درگیر جنگ مثل سرزمین‌های اشغالی فلسطین، اوکراین و سودان گرفته تا مراکز ترومای مجهز تو اروپا و آمریکا.

همه این بیمارها به خاطر حوادثی مثل تصادف رانندگی، چاقو خوردن یا تیر خوردن، تحت عمل جراحی اورژانسی شکم (لاپاراتومی تروما) برای ترمیم آسیب‌های داخلی قرار گرفته بودن.

بین بیمارایی که عمل جراحی شدن، اونایی که تو کشورهای با شاخص توسعه انسانی پایین بودن، معمولاً آسیب‌های خفیف‌تری نسبت به اونایی که تو کشورهای با رتبه بالاتر بودن، داشتن. این نشون میده که اونایی که شدیدترین آسیب‌ها رو دیدن، ممکنه قبل از رسیدن به بیمارستان بمیرن یا اینکه بعضی از آسیب‌های مرگبار موقع رسیدن به بیمارستان تشخیص داده نمی‌شن.

نویسنده اصلی، دکتر مایکل بث، میگه: «یافته‌های ما نشون میده که این شکاف تو شانس زنده موندن، حتی قبل از اینکه بیمارها به اتاق عمل برسن، شروع می‌شه.»

«این ممکنه به خاطر این باشه که اونایی که شدیدترین آسیب‌ها رو دیدن، قبل از اینکه بتونن به مراقبت‌های نجات‌بخش برسن، می‌میرن، یا اینکه محدودیت‌ها تو تشخیص باعث می‌شه آسیب‌هاشون دیده نشه.»

محقق‌ها همچنین تفاوت‌های زیادی رو تو مراقبت‌های بیمارستانی پیدا کردن. مثلاً، دسترسی به سی‌تی اسکن قبل از عمل—که یه ابزار حیاتی برای تشخیص آسیب‌های داخلیه—برای بیشتر از سه‌چهارم بیمارها تو مناطق پیشرفته‌تر وجود داشت، ولی برای کمتر از یک‌چهارم بیمارها تو گروه با پایین‌ترین رتبه.

محقق‌ها میگن که برای پر کردن این شکاف تو شانس زنده موندن، چیزی بیشتر از فقط حمل و نقل سریع‌تر یا دسترسی بیشتر به ابزارهای تشخیصی مثل سی‌تی اسکن لازمه. اونا خواستار بهبودهای هماهنگ تو کل مسیر مراقبت از بیمار آسیب‌دیده—از لحظه آسیب تا بهبودی کامل—هستن تا مطمئن بشن که بیماران با آسیب‌های شدید، مراقبتی رو که بهش نیاز دارن، دریافت می‌کنن.

دکتر دنیل یو. بادرابوشا از بیمارستانی تو جمهوری دموکراتیک کنگو، یکی از همکاران این تحقیق، میگه: «تحقیق GOAL-Trauma برای اولین بار داده‌های جهانی قابل مقایسه‌ای رو در مورد جراحی شکم برای تروما ارائه میده و نشون میده که آمار مرگ و میر مشابه می‌تونه نابرابری‌های عمیقی رو تو مسیرهای درمانی پنهان کنه.»

«این اطلاعات به طراحی سیستم‌های ترومای عادلانه‌تر که با واقعیت‌های محلی سازگارتر باشن، کمک می‌کنه. این راه رو برای استراتژی‌هایی باز می‌کنه که می‌تونن به هر بیماری، هر جا که زندگی می‌کنه، بهترین شانس زنده موندن و بهبودی رو بدن.»

نویسنده ارشد، دکتر تام بشفورد از دانشگاه کمبریج، میگه: «تحقیق GOAL-Trauma یکی از بزرگترین تحقیقات جهانی در مورد مراقبت‌های تروماست که تا حالا منتشر شده.»

«این تحقیق نتیجه تلاش عظیم تیمی از همکاران از سراسر دنیاست که بعضی از اونا تو شدیدترین شرایط ممکن کار می‌کنن و با این حال هنوز به اهمیت مشارکت تو تحقیقات بین‌المللی واقف هستن.»

لینک منبع